deerbard's nest

deerbard's nesthomehttps://rawtext.club/~deerbard/index.html<div class="main" morss_own_score="2.7326732673267324" morss_score="43.23267326732673"> <pre>────╔╗────────────╔╗────────────╔╗─╔╗────────────────────╔╗─── ────║║────────────║║────────────║║─╚╝───────────────────╔╝╚╗── ──╔═╝║╔══╗╔══╗╔══╗║╚═╗╔══╗╔══╗╔═╝║───╔══╗────╔══╗╔══╗╔══╗╣╠╝── ──║╔╗║║╔╗║║╔╗║║╔╗║║╔╗║╚═╗║║╔╗║║╔╗║───║╔╗╝────╗╔╗║║╔╗║║╔╗╝║║─── ──║║║║║╠╝║║╠╝║║║╚╝║║║║╔╔╗║║║╚╝║║║║───╠═╗║────║║║║║╠╝║╠═╗║║║─── ──║╚╝║║╚═╣║╚═╣║║──║╚╝║║╚╝║║║──║╚╝║───║╚╝║────║║║║║╚═╣║╚╝║║║─── ──╚══╝╚══╝╚══╝╚╝──╚══╝╚══╝╚╝──╚══╝───╚══╝────╚╝╚╝╚══╝╚══╝╚╝─── ────────────────────────────────────────────────────────────── ────────────── Perseverance is where gods dwell ────────────── </pre> (ENG/PL) <a href="https://rawtext.club/~deerbard/about.html"> about / o mnie </a> <a href="https://rawtext.club/~deerbard/contact.html"> contact / kontakt </a> <a href="https://rawtext.club/~deerbard/art/2021-07-22-PL-ENG-Art-manifesto.html"> my little art manifesto / mój mały manifest artystyczny </a> <h2> logs/ wpisy </h2> aggregated / zebrane <a href="https://rawtext.club/~deerbard/deerlog.html"> deerlog </a> <a href="https://morss.it/:items=%7C%7C*[class=link-p]%7C%7Ca/https://rawtext.club/~deerbard/deerlog.html"> RSS feed </a> <h3> including / w tym: </h3> art for sale, ongoing projects, ideas / co sprzedaję, aktualne projekty, pomysły <a href="https://rawtext.club/~deerbard/art/index.html"> ART log </a> other / inne <a href="https://rawtext.club/~deerbard/glog/index.html"> general log / dziennik ogólny </a> <a href="https://rawtext.club/~deerbard/relog/index.html"> re:log / odpowiedzi </a> <a href="https://rawtext.club/~deerbard/poetry/index.html"> poetry / poezja </a> <h3> interesting places in internet </h3> <a href="https://rawtext.club/~deerbard/favorite-gemini.html"> interesting places in smolweb / interesujące miejsca w małej sieci </a> <a href="https://rawtext.club/~deerbard/favorite-www.html"> interesting places in www world / interesujące miejsca w świecie www </a> d°°b ____________________ Unless otherwise noted, the content of this site is licensed under CC BY-SA 4.0. © deerbard </div>2026-09-02 (general) [PL/ENG] Kolejny Nowy Rok / Another New Yearhttps://rawtext.club/~deerbard/glog/2026-09-02-another-new-year.html<div class="main" morss_own_score="5.7489539748953975" morss_score="65.7489539748954"> <h1> Kolejny Nowy Rok / Another New Year </h1> <h2> PL </h2> Trzy są początki roku w ciągu roku. Ten kalendarzowy, wyznaczony na początek stycznia, ten starszy od niego, gdy na wiosnę budzi się życie i najmłodszy z nich wszystkich, początek roku szkolnego. I tak się jakoś składa, że moje życie wciąż silnie jest sprzężone z tym ostatnim, choć dawno nie mam nic wspólnego ze szkołą. Wciąż okres letni jest czasem gdy więcej dni poświęcam wypoczynkowi, niż kiedykolwiek w ciągu roku, a nade wszystko moje życie staje się wyjątkowo niepoukładane i gdy kończy się sierpień, rozpoczynam nowy cykl, który potrwa, z przerwami, do czerwca. Nowe projekty, często nowe jakieś postanowienia, od nowa nauka walki z przyspieszającym czasem, stresem, narastającymi ciemnościami, ale i wielka siła fali nostalgii i przekuwanej w nowe działanie zdobytej latem energii. Dziś rocznica śmierci J.R.R. Tolkiena. Właśnie trzy dni temu wróciłem do jego prozy, nie pamiętając o tym fakcie. To będzie wielka przygoda, tak jak zawsze była. Jestem tego pewien. Nie śpieszę się, wykorzystuję wolną chwilę raz na dwa, trzy dni. Słucham albumu Mandylion zespołu The Gathering, przenosi mnie bez mała ćwierć wieku wstecz. (Tylko?) w przeszłości można na powrót odkryć niewinność. (Tylko?) w niewinności można znów lecieć na skrzydłach wyobraźni ku światłu. Czy i dla Was przełom lata i jesieni niesie taki ładunek emocji? <h2> EN </h2> There are three beginnings of the year within a single year. The calendar one, set for the beginning of January, the one that predates it, when life awakens in the spring and the youngest of them all, the start of the school year. And so it just so happens that my life is still strongly tied to that last one, even though I haven’t had anything to do with school for a long time. Summer is still the time when I devote more days to rest than at any other time of the year, and above all, my life becomes exceptionally disorganized. And when August ends, I begin a new cycle that will last, with breaks, until June. New projects, often new resolutions, learning anew how to battle the accelerating pace of time, stress, and the gathering darkness, but also the immense power of a wave of nostalgia and the energy gained over the summer, channeled into new action. Today marks the anniversary of J.R.R. Tolkien’s death. Just three days ago, I returned to his prose not remembering about this fact. It will be a great adventure, just as it always has been. I’m certain of it. I’m taking my time, using a free moment every two or three days. I’m listening to the album *Mandylion* by The Gathering. It takes me back at least a quarter of a century. (Only?) in the past one can rediscover innocence. (Only?) in innocence one can once again fly on the wings of imagination toward the light. Does the transition from Summer to Fall carry such a charge of emotion for you as well? _____ <a href="https://rawtext.club/~deerbard/glog/index.html"> general log / dziennik ogólny </a> <a href="https://rawtext.club/~deerbard/deerlog.html"> deerlog </a> <a href="https://rawtext.club/~deerbard/contact.html"> contact / kontakt </a> </div>2026-07-27 (general) [PL/ENG] Znaczenie koincydencji / The significance of coincidencehttps://rawtext.club/~deerbard/glog/2026-07-27-znaczenie-koincydencji.html<div class="main" morss_own_score="5.758551307847082" morss_score="91.25855130784709"> <h1> Znaczenie koincydencji / The significance of coincidence </h1> <h2> PL </h2> Będzie o śmierci, ale bez drastycznych opisów. Wczoraj przed snem: Czytam o wierze Norwida w znaczenie zdarzeń pozornie nie związanych, które jednak łączy sens. Czytam o tym, jak np jego znajomy, który popełnił samobójstwo, jeszcze na dzień czy kilka dni przed śmiercią popełnił przy nim pomyłkę kładąc źle akcent w obcym, włoskim wyrazie i zamiast wezwać kelnera, krzyknął nienaumyślnie, że tonie (utopił się potem). Tego samego dnia, wcześniej, ktoś przy mnie opowiada o kimś, kto się powiesił. Jeszcze wcześniej. Znajomy pisze, że może nie móc się spotkać. Bliska mu osoba zmarła. W nocy z wczoraj na dziś śni mi się, że ja popełniam samobójstwo. Nie tracę jednak świadomości i długo jeszcze toczy się akcja snu, nim w końcu budzę się zmęczony i zaniepokojony. Za godzinę jadę na pogrzeb. Mam nadzieję, że to będzie na razie koniec. Ale nie o tym. Czasem zdarzenia pozornie spowinowacone nie są złączone żadnym głębszym sensem. Czasem zaś zdarzenia, których sensu nie widzimy, są zapowiedzią innych. Ludzie, którzy przeczuwają śmierć, czasem dają nam znaki, których nie rozpoznajemy. Ludzie, którzy planują własną śmierć, często mówią nam o tym niemal wprost. Ciężko jest jednak przyjąć taką informację, więc łatwo jej nie zauważyć. Starajcie się być uważni, to wszystko. Nie dopowiadać sobie, czego nie ma, ani nie zamykać oczu na to, co jest. Być uważni. <h2> EN </h2> It will be about death, but without drastic descriptions. Yesterday before bed: I’m reading about Norwid’s belief in the significance of seemingly unrelated events that are nevertheless connected by a common meaning. I read, for example, about his friend who committed suicide. Just a day or a few days before his death, he made a mistake in front of him by misplacing the stress (emphasis?) in a foreign, Italian word, and instead of calling the waiter, he unintentionally shouted that he was drowning (he later drowned). Earlier that same day, someone next to me was talking about someone who had hanged himself. Even earlier. A friend writes that he might not be able to meet up. Someone close to him has passed away. Last night, I dreamed that I was committing suicide. I didn’t lose consciousness, though, and the dream continued for a long time before I finally woke up tired and anxious. In an hour, I’m going to a funeral. I hope that’s the end of it for now. But that’s not the point. Sometimes events that seem related aren’t connected by any deeper meaning. Other times, events whose meaning we don’t see are foreshadowing others. People who sense their own death sometimes give us signs that we don’t recognize. People who are planning their own deaths often tell us about it almost directly. It’s hard to accept such information, though, so it’s easy to overlook it. Just try to be mindful, that’s all. Don’t read into things that aren’t there, and don’t close your eyes to what is. Be attentive. _____ <a href="https://rawtext.club/~deerbard/glog/index.html"> general log / dziennik ogólny </a> <a href="https://rawtext.club/~deerbard/deerlog.html"> deerlog </a> <a href="https://rawtext.club/~deerbard/contact.html"> contact / kontakt </a> </div>2026-07-26 (general) [PL/ENG] Rok później - appendix / A year later - appendixhttps://rawtext.club/~deerbard/glog/2026-07-26-year-later-appendix.html<div class="main" morss_own_score="5.75051975051975" morss_score="61.75051975051975"> <h1> Rok później - appendix / A year later - appendix </h1> <h2> PL </h2> Starsza pani patrzy na mnie z mieszaniną zakłopotania i ironicznego politowania. To drugie jest raczej maską przyjętą, by przykryć to pierwsze, tak oceniam to w ułamku sekundy. Nie wiem jak zareagować, by umniejszyć jej cierpieniu. Uśmiecham się więc lekko spokojnie kiwając głową i nie mówię nic w odpowiedzi. Kobieta idzie o kulach, z trudem pokonując kolejne metry. Gdy otworzyłem przed nią drzwi, szybko, za szybko, jakby źle oceniając jej możliwości, powiedziała: - Ja nie poruszam się tak szybko, widzi pan. Jeszcze muszę przełożyć klucze do drugiej ręki, jeszcze się podeprzeć... - I to wtedy właśnie popatrzyła na mnie tym wzrokiem, który wprowadził mnie w zakłopotanie. - Ja wiem, proszę pani, wiem jak to jest. Jeszcze rok temu chodziłem tak samo. Wejście po schodach zajęło mi chyba piętnaście minut, nie dwadzieścia sekund, jak teraz. Ja już tam byłem i wiem jak to będzie, gdy będę starym człowiekiem. To jest, o ile w ogóle będzie mi dane dożyć. - Taka odpowiedź przemyka mi przez głowę szybciej, niż mgnienie powiek i nigdy nie wychodzi z moich ust. Tego powiedzieć nie mogę. Więc uśmiecham się lekko, ale nie za szeroko. Tak zwyczajnie, życzliwie, cierpliwie ale bez wyrazu troski, która mogłaby być wzięta za politowanie. I ruszam dalej w swoją stronę zostawiając ją z tyłu. Nie dlatego, że uciekam. Dlatego, że nic lepszego nie mogę zrobić. Chyba. Na tę intuicję postawiłem. <h2> EN </h2> The elderly woman looks at me with a mixture of embarrassment and ironic pity. The latter is more of a mask she’s put on to hide the former—that’s how I assess it in a split second. I don’t know how to react to ease her suffering. So I smile slightly, nodding calmly, and say nothing in response. The woman walks with crutches, struggling to cover each meter. When I opened the door for her—quickly, too quickly, as if I’d misjudged her abilities—she said: - I don’t move that fast, you see. I still have to switch the keys to my other hand, and I still need to steady myself… - And that’s when she looked at me with that look that threw me off balance. - I know, ma’am, I know what it’s like. Just a year ago, I walked the same way. It took me about fifteen minutes to climb the stairs, not twenty seconds like it does now. I’ve been there, and I know what it’ll be like when I’m an old man. That is, if I’m even granted the chance to live that long.” - That response flashes through my mind faster than the blink of an eye, and it never leaves my lips. I can’t say that. So I smile slightly, but not too broadly. Just a simple, friendly, patient smile—but without any hint of concern that might be mistaken for pity. And I keep walking in my direction, leaving her behind. Not because I’m running away. But because there’s nothing better I can do. I think. I’ve decided to go with that intuition. _____ <a href="https://rawtext.club/~deerbard/glog/index.html"> general log / dziennik ogólny </a> <a href="https://rawtext.club/~deerbard/deerlog.html"> deerlog </a> <a href="https://rawtext.club/~deerbard/contact.html"> contact / kontakt </a> </div>2026-07-17 (general) [PL/ENG] Rok później / A year laterhttps://rawtext.club/~deerbard/glog/2026-07-17-year-later.html<div class="main" morss_own_score="5.836734693877551" morss_score="74.83673469387756"> <h1> Rok później / A year later </h1> <h2> PL </h2> Stoję nad blatem kuchennym. Kroję warzywa japońskim nożem. Uśmiecham się w myślach do siebie. Gdy rok temu dochodziłem do siebie po przebytej chorobie, która przykuła mnie do łóżka i doprowadziła do szpitala, to jest gdy już w ogóle mogłem oglądać coś na ekranie, oglądałem wszystko, co mnie zainteresowało, całymi godzinami. Obejrzałem też wtedy program o japońskich nożach i postanowiłem odmienić nasze domowe gotowanie, zainwestować w końcu w dobry nóż. Pojechałem go kupić, gdy tylko miałem siłę na wyprawę na miasto. Krojenie od tamtej pory, to przyjemność. Teraz, gdy minął rok, jego widok budzi dodatkowe skojarzenia z tamtym czasem. W połączeniu z zapachem upalnego powietrza, krzykami jerzyków, smakiem borówek czy ogórka, które jadłem i wtedy. Przenoszą mnie one w czasie. Rok temu. To był czas bardzo intensywnych wrażeń. Ostatni raz tak mocno żyłem, tak bardzo chłonąłem każdą chwilę w dzieciństwie, wczesnym dzieciństwie. Wszystko smakowało tak bardzo ale i (w odróżnieniu od dzieciństwa) tak bardzo potrafiłem... Nie, musiałem! Musiałem być wdzięczny. Łzy napływały mi do oczu co chwila ze wzruszenia. Chwytałem każdą chwilę życia. Teraz znów pamiętam, teraz znów trochę to mogę poczuć. Ktoś mi wtedy napisał (być może to czytasz), że ciekaw jest, jak to zmieni moje życie. Chciałbym powiedzieć, że zapamiętałem, że mnie to przeżycie zmieniło, ale to nie jest tak drastyczna zmiana. To kolejna z cegiełek, kolejne małe popchnięcie w plecy. Idź i nie grzesz więcej. Idź i bądź człowieku lepszy. Życie tak bardzo przecieka przez palce, jeśli nie pamięta się o tym w każdej jednej chwili, jeśli w każdej jednej chwili nie jest się wzruszonym jego pięknem. Gdy codzienność bierze nas w obroty, zanurzamy się w to życie i wracamy w swoje skorupy, swoje małe klatki mechanizmów obronnych i umożliwiających nam przetrwanie systemów odruchów. Autopiloty, klapki na oczach. Krótkie chwile refleksji, to za mało. Podobno idzie zmiana pogody, upały znów odejdą. Czy i to tak żywe wspomnienie przeminie już całkowicie? Jeśli nawet, pozostanie myśl, która może prowadzić dalej, nawet jeśli nie będę już czuł tego, co ją zrodziło. <h2> EN </h2> I’m standing at the kitchen counter. I’m chopping vegetables with a Japanese knife. I’m smiling to myself. A year ago, as I was recovering from an illness that had confined me to bed and landed me in the hospital, that is, since when I was even able to look at a screen, I watched everything that caught my interest for hours and hours. I also watched a program about Japanese knives back then and decided to change up our home cooking, to finally invest in a good knife. I went to buy it as soon as I had the strength to make the trip into city. Since then, chopping and cutting has been a pleasure. Now, a year later, the sight of it brings back additional memories of that time. Combined with the smell of the sweltering air, the cries of swifts, and the taste of blueberries or cucumbers that I ate back then, these memories transport me back in time. A year ago. It was a time of very intense experiences. The last time I lived so intensely, so fully savoring every moment, was in my childhood, early childhood. Everything tasted so good, but also (unlike in childhood) I was so capable of... No, I had to! I had to be grateful. Tears welled up in my eyes every moment from the emotion. I seized every moment of life. Now I remember it again, now I can feel it a little bit again. Someone wrote to me back then (perhaps you’re reading this) that it’d be interesting to see how this will change my life. I’d like to say that I remember, that this experience changed me, but it’s not such a drastic change. It’s another building block, another little nudge in the back. Go and sin no more. Go and be a better person. Life slips through your fingers so easily if you don’t remember this in every single moment, if you aren’t moved by its beauty in every single moment. When everyday life sweeps us up, we immerse ourselves in it and retreat into our shells, our little cages of defense mechanisms and the reflex systems that enable our survival. Autopilots, blinders. Brief moments of reflection—they’re not enough. Apparently, the weather is about to change, and the heat will subside again. Will even this vivid memory fade away completely? Even if it does, the thought will remain—a thought that can guide me forward, even if I no longer feel what gave rise to it. _____ <a href="https://rawtext.club/~deerbard/glog/index.html"> general log / dziennik ogólny </a> <a href="https://rawtext.club/~deerbard/deerlog.html"> deerlog </a> <a href="https://rawtext.club/~deerbard/contact.html"> contact / kontakt </a> </div>