https://rawtext.club/~deerbard/index.html<div class="main" morss_own_score="2.7326732673267324" morss_score="43.23267326732673"> <pre>────╔╗────────────╔╗────────────╔╗─╔╗────────────────────╔╗─── ────║║────────────║║────────────║║─╚╝───────────────────╔╝╚╗── ──╔═╝║╔══╗╔══╗╔══╗║╚═╗╔══╗╔══╗╔═╝║───╔══╗────╔══╗╔══╗╔══╗╣╠╝── ──║╔╗║║╔╗║║╔╗║║╔╗║║╔╗║╚═╗║║╔╗║║╔╗║───║╔╗╝────╗╔╗║║╔╗║║╔╗╝║║─── ──║║║║║╠╝║║╠╝║║║╚╝║║║║╔╔╗║║║╚╝║║║║───╠═╗║────║║║║║╠╝║╠═╗║║║─── ──║╚╝║║╚═╣║╚═╣║║──║╚╝║║╚╝║║║──║╚╝║───║╚╝║────║║║║║╚═╣║╚╝║║║─── ──╚══╝╚══╝╚══╝╚╝──╚══╝╚══╝╚╝──╚══╝───╚══╝────╚╝╚╝╚══╝╚══╝╚╝─── ────────────────────────────────────────────────────────────── ────────────── Perseverance is where gods dwell ────────────── </pre> <p> (ENG/PL) </p> <br> <br> <p> <a href="https://rawtext.club/~deerbard/about.html"> about / o mnie </a> </p> <p> <a href="https://rawtext.club/~deerbard/contact.html"> contact / kontakt </a> </p> <p> <a href="https://rawtext.club/~deerbard/art/2021-07-22-PL-ENG-Art-manifesto.html"> my little art manifesto / mój mały manifest artystyczny </a> </p> <br> <h2> logs/ wpisy </h2> <br> <p> aggregated / zebrane </p> <p> <a href="https://rawtext.club/~deerbard/deerlog.html"> deerlog </a> </p> <p> <a href="https://morss.it/:items=%7C%7C*[class=link-p]%7C%7Ca/https://rawtext.club/~deerbard/deerlog.html"> RSS feed </a> </p> <br> <h3> including / w tym: </h3> <p> art for sale, ongoing projects, ideas / co sprzedaję, aktualne projekty, pomysły </p> <p> <a href="https://rawtext.club/~deerbard/art/index.html"> ART log </a> </p> <p> other / inne </p> <p> <a href="https://rawtext.club/~deerbard/glog/index.html"> general log / dziennik ogólny </a> </p> <p> <a href="https://rawtext.club/~deerbard/relog/index.html"> re:log / odpowiedzi </a> </p> <p> <a href="https://rawtext.club/~deerbard/poetry/index.html"> poetry / poezja </a> </p> <br> <h3> interesting places in internet </h3> <p> <a href="https://rawtext.club/~deerbard/favorite-gemini.html"> interesting places in smolweb / interesujące miejsca w małej sieci </a> </p> <p> <a href="https://rawtext.club/~deerbard/favorite-www.html"> interesting places in www world / interesujące miejsca w świecie www </a> </p> <br> <p> d°°b </p> <br> <p> ____________________ </p> <p> Unless otherwise noted, the content of this site is licensed under CC BY-SA 4.0. </p> <p> © deerbard </p> </div>https://rawtext.club/~deerbard/glog/2026-06-24-young-love.html<div class="main" morss_own_score="5.841688654353562" morss_score="85.84168865435356"> <h1> Młodzieńcza miłość / Young love </h1> <br> <h2> PL </h2> <br> <p> "Gdy jesteśmy młodzi, często traktujemy miłość tak poważnie, że nie jesteśmy w stanie poważnie o niej mówić" - Richard Rohlin, 2022 </p> <br> <p> Zdanie wyjęte z dłuższej wypowiedzi, ale nie tracące swego znaczenia, gdy wyjęte osobno. Zdanie, które sprowokowało mnie do chwili refleksji. </p> <p> Cóż mam poza własnymi przeczuciami, własnymi wspomnieniami. To, co ja pamiętam, to że nie tyle traktowałem miłość bardziej poważnie, co kompletnie jej nie rozumiałem. Mógłbym nawet śmiało powiedzieć, że traktowałem miłość znacznie mniej poważnie, bo w tym swoim niezrozumieniu miałem jako odnośnik wokół siebie jedynie rozbuchaną kulturę burzenia, wyśmiewania, podkopywania wszelkich prawd ostatecznych, obiektywnych, uniwersalnych... Jakkolwiek je nazwiemy. Miłość brzmiała banalnie, śmiesznie, była spalona... Oczywiście w środku tak na prawdę czułem, że to nie prawda, albo raczej czułem po prostu na sobie jej przemożną potęgę. Ale to nie było traktowanie jej poważnie. To był lęk przed nieznanym, nienazwanym, przed tym, czego nikt mi nie potrafił, ani nie próbował wyjaśnić. </p> <br> <p> Nie zrozumcie mnie źle. Doznawałem miłości, nie chodzi bynajmniej o to, że byłem jej pozbawiony! Chodzi o zmapowanie nieznanego terytorium, o opowiedzenie słowami. Miłość w kulturze mojej młodości stała się banalna, nijaka, infantylna, stała się tabu. Właśnie na skutek wyparcia jej ze świadomości poprzez ośmieszenie. Była, ale bardziej w gestach, niedopowiedziana, bo w słowach skurczyła się do jakiejś skarłowaciałej formy. </p> <br> <p> Młodość w ogóle ma to do siebie, że rozumie się mniej, niż najpewniej zrozumie się jeszcze. To naturalne. Zwyczajnie nie miało się jeszcze czasu zrozumień, a jeszcze cały ten galimatias, który spada nagle na człowieka wraz z dojrzewającym ciałem i nowymi obowiązkami. Nic więc dziwnego, że najpotężniejsza siła rządząca naszym światem przyprawia nam niejakich problemów w jej zrozumieniu. </p> <br> <p> Zresztą, może to właśnie było sensem cytowanego zdania, od którego wyszedłem? Traktujemy bardziej poważnie w tym sensie, że dużo mocniej, emocjonalniej na nią reagujemy? Może nie o powagę w sensie głębszego zrozumienia może chodziło. Cóż... miło mi się na głos myślało. Ten wpis dołącza do grona mniej przemyślanych, zwykłych strumieni myślowych. Dzięki, jeśli czytasz. </p> <br> <br> <h2> EN </h2> <br> <p> “When we are young, we often take love so seriously that we are unable to talk about it seriously” — Richard Rohlin, 2022 </p> <br> <p> A sentence taken from a longer statement, but one that doesn’t lose its meaning when taken on its own. A sentence that prompted me to pause and reflect. </p> <br> <p> What do I have besides my own intuitions, my own memories? What I remember is that it wasn’t so much that I took love more seriously, but rather that I didn’t understand it at all. I could even go so far as to say that I took love much less seriously, because in my misunderstanding, the only reference point I had around me was the rampant culture of demolition, ridicule, and the undermining of all ultimate, objective, universal truths. Whatever we choose to call them. Love sounded trite, ridiculous, it was offside... Of course, deep down I actually felt that this wasn’t true or rather, I simply felt its overwhelming power upon myself. But that wasn’t taking it seriously. It was a fear of the unknown, the unnameable, of what no one could or even tried to explain to me. </p> <br> <p> Don’t get me wrong. I experienced love; it’s not at all that I was deprived of it! It’s about mapping out unknown territory, about putting it into words. Love in the culture of my youth had become banal, bland, infantile and taboo. Precisely as a result of its being pushed out of consciousness through ridicule. It was there, but more in gestures, left unsaid, because in words it had shrunk into some stunted form. </p> <br> <p> Youth, in general, is characterized by the fact that one understands less than one will likely come to understand later. That’s natural. One simply hasn’t had time to understand yet, and then there’s all that confusion that suddenly descends upon a person along with a maturing body and new responsibilities. So it’s no wonder that the most powerful force governing our world causes us some trouble when it comes to understanding it. </p> <br> <p> Come to think of it, maybe that was the point of the quote I started with? Do we take it more seriously in the sense that we react to it much more strongly, more emotionally? Maybe it wasn’t about seriousness in the sense of deeper understanding after all. Well… it was nice to think out loud. This post joins the ranks of my less-thought-out, casual streams of consciousness. Thanks for reading. </p> <br> <p> _____ </p> <p> <a href="https://rawtext.club/~deerbard/glog/index.html"> general log / dziennik ogólny </a> </p> <p> <a href="https://rawtext.club/~deerbard/deerlog.html"> deerlog </a> </p> <p> <a href="https://rawtext.club/~deerbard/contact.html"> contact / kontakt </a> </p> <br> </div>https://rawtext.club/~deerbard/glog/2026-06-14-simulation-realization.html<div class="main" morss_own_score="5.908814589665654" morss_score="218.40881458966567"> <h1> Uświadomienie symulacji / Simulation realization </h1> <br> <h2> PL </h2> <br> <p> „It's all just inadvertent imitation, and I don't mean mine </p> <p> It's all across this nation </p> <p> If it's just inadvertent simulation, a pattern in all mankind </p> <p> What's got the whole world fakin' it? ” </p> <p> – Stone Gossard, Pearl Jam „Mankind” </p> <br> <p> (tłum.: </p> <p> „To tylko nieświadome naśladownictwo, i nie mam tu na myśli siebie </p> <p> Tak jest w całym kraju </p> <p> Jeśli to tylko nienaumyślne naśladowanie, wzorzec obecny w całej ludzkości </p> <p> Co sprawia, że cały świat udaje?”) </p> <br> <p> „Toplica najgorzej znosił ową nijaką obojętność tak charakterystyczną dla ówczesnego stanu umysłów obywateli Chlipawki” </p> <p> – Maciej Wojtyszko, Saga rodu Klaptunów </p> <br> <h3> Co sprawia, że cały świat udaje? </h3> <br> <p> Myślę, że tak jest. Myślę, że coś dziwnego stało się z nami. Coś, co wymyka się nam, co umknęło uwadze naszych przodków, których uwagę przykuły dramatyczne wydarzenia świata fizycznego, przez co nie zdążyli uchwycić tej przemiany duchowej. Z jakiegoś powodu nasz świat stał się w tak dużej mierze udawany, że pozornie niemożliwością stało się bycie sobą, bycie w pełni zintegrowaną, zrealizowaną osobą, rozumiejącą siebie, otaczający świat i swoje w nim miejsce. Pozornie w tym sensie, że choć wciąż jest na wyciągnięcie ręki, nasze umysły i dusze omamione nowymi wzorcami nie dostrzegają już tej drogi. </p> <br> <p> Przeczuwając bardziej, niż rozumiejąc, że coś takiego się wydarzyło, rozpaczliwie chwytamy się ochłapów możliwych wytłumaczeń, ułamkowych racjonalizacji. Oskarżamy ten czy inny proces zmian, taki czy inny nurt myślowy czy ideologię, szukamy jednostkowych całościowych wyjaśnień, choć wymyka nam się i przerasta nas skala zjawiska. </p> <br> <p> Dlatego też piszę niejasno. Opisuję przeczucia. Opisywanie takich przeczuć jest jak opisywanie snu. Możesz opowiedzieć taki sen na wiele sposobów, który będzie najprawdziwszy? Zresztą już opowiadając, jesteś pewien, że nie pamiętasz wszystkiego dokładnie i coś ci umyka. </p> <br> <p> Matrix. Symulacja, w którą sami się wpędzamy. Samosprawdzające się kłamstwo. </p> <br> <p> Tracimy słowa, znaczenia, tracimy rozumienie, sens, wolę i wiarę. </p> <p> Symulujemy, że wciąż je mamy. Czepiamy się tych symulacji. Szukamy wsparcia w poczuciu przynależności do grup, które udają, że kultywują. </p> <br> <h3> Obojętność </h3> <br> <p> Symulacja jednak nie trwa wiecznie, wypala się szybko, gdyż brakuje jej paliwa - rzeczywistego, stałego, mocnego paliwa. Wykoślawia się, zbacza z toru, wynaturza. Udawany zapał gaśnie, gdy przestajemy rozumieć jego przyczynę. Bełkotliwy język naćkany skomplikowanymi terminami użytymi niezgodnie z ich znaczeniem ucicha w poczuciu bezsensu. Wspomnienie zrozumienia i woli dążenia do czegoś dobrego, większego, to wszystko zaczyna przypominać majaki, gdy nie potrafimy już nawet wysłowić, o co nam chodziło. Gdy brakuje słów. Które mają znaczenie. Brakuje znaczeń... Brak... Czego? Co to było, jeśli nie umiem tego nazwać? Pozostaje obojętność. W niezrozumieniu i zagubieniu pozostaje obojętność. Albo małe, przyziemne przyjemności. Albo wielka, niezrozumiała, czarna nicość. </p> <br> <p> Niekończąca się opowieść. Nie czytałem. Ale film znam i zna chyba każdy. I kojarzy tę nicość zjadającą świat fantazji. To jest to uczucie względem naszego tracenia bycia w pełni sobą na skutek tracenia miejsca w świecie na skutek świata, który sami(?) zakłamaliśmy w inny świat, na skutek czego stajemy się obojętni i bezrozumni. </p> <br> <h3> Co dalej </h3> <br> <p> Nie cofanie się w czasie poprzez naśladownictwo, nie powierzchowne symulowanie przeszłych zachowań. </p> <p> Nie poddanie się, nie dalsza obojętność i dostosowanie do powszechnej symulacji. </p> <p> Najpierw cofnięcie się do źródeł (pisemnych?) i zrozumienie, ile się da. </p> <p> Następnie określenie, co popycha nas w symulacje, a co przypomina nam o rzeczach prawdziwych, przypomina znaczenie i sens (jakie czynności, jakie i z kim obcowanie, jakie miejsca?). </p> <p> A potem konsekwentne trzymanie się tej drogi. </p> <br> <p> Celowo piszę na poziomie abstrakcyjnym, bez przykładów. Wydaje mi się, że więcej z tego pożytku. Oczywiście zachęcam do rozmowy. Jeśli ze mną, to mailowo chyba najlepiej. </p> <br> <h2> EN </h2> <br> <p> „It's all just inadvertent imitation, and I don't mean mine </p> <p> It's all across this nation </p> <p> If it's just inadvertent simulation, a pattern in all mankind </p> <p> What's got the whole world fakin' it? ” </p> <p> – Stone Gossard, Pearl Jam „Mankind” </p> <br> <p> “Toplica found it hardest to bear that bland indifference so characteristic of the state of mind of Chlipawka’s citizens at the time” </p> <p> – Maciej Wojtyszko, The Saga of the Klaptun Family </p> <br> <h3> What makes the whole world fakin it? </h3> <br> <p> I think that’s how it is. I think something strange has happened to us. Something that eludes us, something that escaped the notice of our ancestors, whose attention was captured by the dramatic events of the physical world, causing them to miss this spiritual transformation. For some reason, our world has become so largely a fake that it has seemingly become impossible to be oneself, to be a fully integrated, fulfilled person who understands themselves, the surrounding world, and their place within it. Seemingly in the sense that, though it is still within reach, our minds and souls, deluded by new patterns, no longer perceive this path. </p> <br> <p> Sensing more than understanding that something like this has happened, we desperately cling to scraps of possible explanations, fragmentary rationalizations. We blame this or that process of change, this or that school of thought or ideology. We seek singular, comprehensive explanations, though the scale of the phenomenon eludes us and overwhelms us. </p> <br> <p> That is why I write vaguely. I describe inklings. Describing such inklings is like describing a dream. You can tell such a dream in many ways—which one will be the truest? Besides, even as you recount it, you are certain that you do not remember everything exactly and that something is slipping away from you. </p> <br> <p> The Matrix. A simulation we drive ourselves into. A self-fulfilling lie. </p> <br> <p> We are losing words, meanings. We are losing understanding, purpose, will, and faith. </p> <p> We pretend we still have them. We cling to these pretences. We seek support in a sense of belonging to groups that pretend to nurture them. </p> <br> <h3> Indifference </h3> <br> <p> But the simulation doesn’t last forever. It burns out quickly because it lacks fuel—real, steady, strong fuel. It becomes distorted, veers off course, and degenerates. The feigned enthusiasm fades when we stop understanding its cause. The garbled language, filled with complicated terms used contrary to their meaning, falls silent in a sense of meaninglessness. The memory of understanding and the will to strive for something good, something greater—it all begins to resemble delusions when we can no longer even articulate what we meant. When words are missing. Words that have meaning. Meaning is missing... Missing... What? What was it, if I can’t name it? Indifference remains. In incomprehension and confusion, indifference remains. Or small, mundane pleasures. Or a vast, incomprehensible, black void. </p> <br> <p> The Neverending Story. I haven’t read it. But I know the movie, and I think everyone does. And remembers that void that’s devouring the fantasia world. It’s that feeling of losing our sense of being fully ourselves as a result of losing our place in the world—due to a world we ourselves(?) have distorted into something else—which causes us to become indifferent and senseless. </p> <br> <h3> What’s next </h3> <br> <p> Not going back in time through imitation, not superficially simulating past behaviors. </p> <p> Not giving in, not continuing indifference and conforming to the widespread simulation. </p> <p> First, going back to the sources (written ones?) and understanding as much as possible. </p> <p> Then, determining what pushes us toward simulations, and what reminds us of real things, reminds us of meaning and purpose (what activities, what kind of interactions and with whom, what places?). </p> <p> And then consistently sticking to that path. </p> <br> <p> I’m deliberately keeping this abstract, without giving any examples. I think it’s more useful that way. Of course, I encourage you to reach out. If to me, email is probably the best way. </p> <br> <p> _____ </p> <p> <a href="https://rawtext.club/~deerbard/glog/index.html"> general log / dziennik ogólny </a> </p> <p> <a href="https://rawtext.club/~deerbard/deerlog.html"> deerlog </a> </p> <p> <a href="https://rawtext.club/~deerbard/contact.html"> contact / kontakt </a> </p> <br> </div>https://rawtext.club/~deerbard/glog/2026-05-22-patience.html<div class="main" morss_own_score="5.9238578680203045" morss_score="144.92385786802032"> <h1> Cierpliwość / Patience </h1> <br> <h2> PL </h2> <br> <p> Cierpliwość. Skąd się bierze? Czemu tak łatwo się kończy? Jak ćwiczyć się w cierpliwości? </p> <p> Krótka medytacja sprzed trzech lat, którą dopiero teraz publikuję uzupełniwszy o kilka myśli. Niektóre szkice wpisów po czasie okazują się nieważne i niewarte edycji, lecz te, których nie publikuję od razu, a po czasie wciąż uznaję za wartościowe, mam wrażenie że są najważniejszymi wpisami w tym moim gnieździe. </p> <br> <h3> Skąd bierzemy cierpliwość? </h3> <br> <p> Cierpliwość, czyli zdolność do znoszenia przeciwności losu bez negatywnych uczuć, bez gniewu, złości, frustracji, być może też smutku? </p> <p> Wydaje mi się, że siłę do cierpliwości czerpiemy głównie ze zrozumienia szerszego kontekstu, z szerszego horyzontu na jakim opieramy nasze nadzieje i cele oraz na uczeniu się pokory. Niedogodności znosimy łatwiej, jeśli wiemy (wiemy na wskroś, jesteśmy o tym przekonani), że są one niewielkie w porównaniu z rzeczami większymi, jak choćby z innymi, poważniejszymi niedogodnościami, które równie łatwo mogłyby nam się przydarzyć. Znosimy łatwiej, jeśli wiemy że przeminą na pewno, zaś negatywne emocje jedynie zaszkodzą nam i innym wokół nas, nie ułatwiając przejścia przez te przeciwności. Potrzebujemy zatem silnego fundamentu na którym może oprzeć się nasza psychika w momencie próby, niezachwianej wiary na której stojąc nie stracimy gruntu pod nogami nawet podczas szalejącego wokół nas sztormu. </p> <br> <h3> Czemu łatwo tracimy cierpliwość? </h3> <br> <p> Nawet pomimo stabilnych fundamentów łatwo jest upaść, jeśli nie jesteśmy uważni, a cierpliwość nie wrosła wystarczająco mocno w naszą psychikę. Uważność pozwala na nieustanne wyglądanie ponad tymczasowe problemy, zauważenie zbliżającego się sztormu na czas, zapanowanie nad emocją zanim jeszcze rozhula się tak, że zakołysze nas i przygniecie do ziemi. Czy obserwowaliście kiedyś, co się dzieje, gdy pozwalamy sobie na uśpienie uważności? Gdy przestajemy patrzeć na samych siebie, na własne myśli, zachcianki, pobudki? Jakie instynkty wtedy zaczynają nami kierować? Do czego wtedy zmierzamy? Jak reagujemy? Każdy z nas jest inny, więc i każdy odpowie co innego, włącznie z „nigdy nie zatracam uważności” oraz „nigdy uważny/a nie jestem”. Ja w każdym razie zbyt łatwo wtedy tracę cierpliwość, między innymi. </p> <br> <h3> Jak ćwiczyć się w cierpliwości? </h3> <br> <p> Medytacja nad własnymi emocjami i zachowaniami, ćwiczenie działania w ciągłej uważności, ale także wystawianie ciała i duszy na cierpienie i ćwiczenie się w cierpliwym go znoszeniu. Ćwiczenia takie jak post i wszelka wstrzemięźliwość połączone z obserwacją własnych emocji i dystansowaniem się od nich poprzez porównanie ich małości i śmieszności w obliczu prawdziwych tragedii. Wystawienie naszego ciała na niewygodę, chłód, zmęczenie, niewyspanie i znoszenie ich z uśmiechem. Gdy nasza kultura eroduje i zanikają z niej odpowiednie praktyki uczące nas pokory i cierpliwości, często sami musimy stworzyć sobie odpowiednie rytuały i systemy działania. I wiele osób to robi. Świadomie bądź nie, dążą do wzmocnienia poprzez wystawianie się na niedogodności, których znosić wcale by nie musieli. Nazywają te dążenia inaczej, niż tradycyjnymi określeniami, bo te zostały wyśmiane, zdyskredytowane w powszechnej świadomości. To nie ma znaczenia, chodzi o praktykowanie cnót, nic nie zmieniło się w tej materii. </p> <br> <h3> Cierpliwość wobec siebie </h3> <br> <p> Cierpliwość to również wyrozumiałość w obliczu własnych upadków. Gdy przegrywamy z łakomstwem, chciwością, gniewem, lenistwem, zawiścią itd itp możemy czuć pogardę dla samych siebie, odrazę. Możemy udawać, że tak nie jest (skoro cnoty są nic nie warte, jak nauczyliśmy się wierzyć), możemy wypierać te upadki lub możemy cierpliwie je znosić uważnie obserwując jak do nich dochodzi. Ta druga, cierpliwa droga wyrozumiałości pozwala zauważyć własne słabości, zrozumieć i nauczyć się nad nimi panować. Droga wyparcia jest krótkowzroczna, daje co prawda natychmiastowe efekty, zdejmuje problem z głowy, lecz wypiera do nieświadomości te nasze problematyczne cechy, co prowadzi do nieuchronnej katastrofy, gdy będąc poza naszą kontrolą przejmują one kontrolę nad nami „tylnymi drzwiami”. </p> <br> <h3> Cierpliwość na każdym kroku </h3> <br> <p> Najważniejszym sprawdzianem cierpliwości, jak i każdej cnoty, jest jednak nasze zachowanie w sytuacjach, gdy nie jesteśmy przygotowani na jej użycie, gdy nie spodziewamy się, nie przewidzieliśmy że trzeba się będzie uzbroić. Nasz charakter sprawdzany jest i szlifowany przez wszystkie te chwile, gdy nie mamy już siły, gdy świat nas przytłacza, sprawy wymykają się z rąk. Miejmy więc cierpliwość dla siebie samych w tych właśnie ciężkich chwilach, gdy nie starcza nam cierpliwości (czy raczej po ich nastąpieniu, gdy wracamy do siebie i cofając się do tej chwili w pamięci widzimy swoją porażkę), jednocześnie uczmy się z tych chwil. Uczmy się pokory, bo tylko ona daje nam skrzydła do dalszego rozwoju. </p> <br> <p> Powodzenia. </p> <br> <h2> EN </h2> <br> <p> Patience. Where does it come from? Why does it fade so easily? How can we practice patience? </p> <p> A short meditation from three years ago, which I’m only now publishing after adding a few thoughts. Some drafts turn out to be unimportant and not worth editing after some time, but those that I don’t publish right away and still consider valuable later on—I feel like they’re the most important posts in this little nest of mine. </p> <br> <h3> Where does patience come from? </h3> <br> <p> Patience—that is, the ability to endure adversity without negative feelings, without anger, rage, frustration, and perhaps even sadness? </p> <p> It seems to me that we draw the strength for patience mainly from understanding the broader context, from the broader horizon on which we base our hopes and goals, and from learning humility. We endure hardships more easily if we know (know thoroughly, are convinced) that they are minor compared to greater things, such as other, more serious hardships that could just as easily befall us. We endure them more easily if we know they will certainly pass, and that negative emotions will only harm us and those around us, without making it easier to get through these adversities. We therefore need a strong foundation on which our psyche can rely in times of trial, an unshakable faith that will keep us grounded even when a storm rages around us. </p> <br> <h3> Why Do We Lose Our Patience So Easily? </h3> <br> <p> Even with a solid foundation, it’s easy to stumble if we aren’t mindful and patience hasn’t taken deep enough root in our psyche. Mindfulness allows us to constantly look beyond temporary problems, spot an approaching storm in time, and control our emotions before they rage so fiercely that they rock us and pin us to the ground. Have you ever observed what happens when we allow our mindfulness to slip? When we stop looking at ourselves, at our own thoughts, desires, and motivations? What instincts then begin to guide us? Where are we heading then? How do we react? Each of us is different, so everyone will answer differently, including “I never lose my mindfulness” and “I’m never mindful.” In any case, I lose my patience too easily then, among other things. </p> <br> <h3> How can one practice patience? </h3> <br> <p> Meditating on one’s own emotions and behaviors, practicing constant mindfulness, but also exposing one’s body and soul to suffering and training oneself to endure it patiently. Practices such as fasting and all forms of self-restraint, combined with observing one’s own emotions and distancing oneself from them by recognizing their insignificance and absurdity in the face of true tragedies. Exposing our bodies to discomfort, cold, fatigue, and sleep deprivation, and enduring them with a smile. As our culture erodes and the appropriate practices that teach us humility and patience fade away, we often have to create our own rituals and systems of action. And many people do just that. Consciously or not, they strive to strengthen themselves by exposing themselves to hardships they wouldn’t have to endure at all. They call these pursuits by names other than the traditional terms, because those have been ridiculed and discredited in the public consciousness. It doesn’t matter, it’s about practicing virtues—nothing has changed in this regard. </p> <br> <h3> Patience with Ourselves </h3> <br> <p> Patience also means being forgiving of our own failures. When we succumb to gluttony, greed, anger, laziness, envy, and so on, we may feel self-contempt or disgust. We can pretend that this isn’t the case (since virtues are worthless, as we’ve been taught to believe), we can repress these failures, or we can patiently endure them while carefully observing how they arise. This second, patient path of understanding allows us to recognize our own weaknesses, understand them, and learn to control them. The path of repression is short-sighted. While it yields immediate results and takes the problem off our minds, it pushes our problematic traits into the unconscious, leading to an inevitable catastrophe when, being beyond our control, they take control of us “through the back door.” </p> <br> <h3> Patience at Every Turn </h3> <br> <p> The ultimate test of patience—as with any virtue—is how we behave in situations where we are unprepared to exercise it, when we do not expect or anticipate that we will need to draw on it. Our character is tested and refined by all those moments when we no longer have the strength, when the world overwhelms us, and things slip out of our hands. So let us be patient with ourselves in these very difficult moments, when we lack patience (or rather, after they have passed, when we come to our senses and, looking back on that moment in our memory, see our failure), and at the same time, let us learn from these moments. Let us learn humility, for only it gives us the wings to grow further. </p> <br> <p> Good luck. </p> <p> _____ </p> <p> <a href="https://rawtext.club/~deerbard/glog/index.html"> general log / dziennik ogólny </a> </p> <p> <a href="https://rawtext.club/~deerbard/deerlog.html"> deerlog </a> </p> <p> <a href="https://rawtext.club/~deerbard/contact.html"> contact / kontakt </a> </p> <br> </div>https://rawtext.club/~deerbard/glog/2026-05-16-despite-differences.html<div class="main" morss_own_score="5.826338639652677" morss_score="32.826338639652676"> <h1> Relacje mimo różnic / Relationship despite differences </h1> <br> <h2> PL </h2> <br> <p> W stałych kontaktach z drugim człowiekiem, prędzej czy później natrafiasz na różnice w patrzeniu na świat, różnice światopoglądowe, ideologiczne... Widzisz przekraczanie granic, których nie chcesz przekraczać, zaniedbania tam, gdzie akurat nigdy byś nie zaniedbał, zachowania, których nie aprobujesz, wybory, których nikomu byś nie polecił. Bagaż takich drobnych zadr w danej relacji powiększa się z czasem i nosisz go tak sobie na plecach. I jeśli nie jesteś słaby, zawistny, pamiętliwy, wypuszczasz niektóre z nich celowo, albo chowasz gdzieś głębiej, żeby nie rzucały się w oczy. Jeśli masz na to siły, o niektórych z nich rozmawiasz, stawiasz otwarcie granice jednocześnie podtrzymując relację... Ale czasem, jeśli nie jesteś święty, czasem zwyczajnie brakuje ci siły człowieku i ogarnia cię zniechęcenie i chcesz tylko schować się w swoim wygodnym kącie, z którego po swojemu patrzysz na świat i zostawić tę relację za sobą, na ile się da. W końcu ile można cierpliwie znosić, jak dużo można nieść na grzbiecie tych niewygód, jak daleko można poszerzać zakres tolerancji wbrew temu, co uważa się za dobre? Zniechęcenie, rozgoryczenie. O, już słyszysz w głowie te podszepty. I od razu wiesz, że nie tędy droga, skoro je słyszysz. Podnieś więc głowę, przemyśl dokładniej gdzie są twoje granice, do którego momentu różnice nie są problemem, do którego stawiasz granice lecz zachowujesz ciągłość relacji, od którego momentu relacja musi ulec zmianie, od którego musi być zakończona. Są to w zasadzie pytania o twoją siłę, o twoje możliwości udźwignięcia ciężaru noszonego na grzbiecie bagażu niekompatybilności. Być może dasz radę unieść więcej, niż myślisz. Prawie na pewno tak. Ale podniesienie więcej, ponad miarę, spowoduje być może więcej zła, niż dobra. A gdy już wiesz, gdy już masz znów jasną wizję, podnieś głowę i idź dalej. Z miłością. Dla niego. Dla niej. Dla innych, nie takich samych. I patrz, czy gdzieś nie mają aby racji. I patrz na swoje błędy. Swoje łatwiej poprawiać. </p> <br> <h2> EN </h2> <br> <p> In your ongoing interactions with others, sooner or later you come across differences in how people view the world—differences in worldview, ideology... You see boundaries being crossed that you wouldn’t cross yourself, neglects where you would never have been negligent, behaviors you don’t approve of, and choices you wouldn’t recommend to anyone. The burden of these little irritations in a given relationship grows over time, and you carry it on your back. And if you aren’t weak, envious, or resentful, you let some of them go on purpose, or you bury them deeper so they don’t stand out. If you have the strength, you talk about some of them, setting clear boundaries while maintaining the relationship... But sometimes, if you’re not a saint, sometimes you simply lack the strength, man, and discouragement overwhelms you, and you just want to hide in your cozy corner, from which you view the world in your own way, and leave this relationship behind, as much as possible. After all, how much can one patiently endure, how much of this discomfort can one carry on one’s back, how far can one stretch the limits of tolerance against what he considers good? Discouragement, bitterness. Oh, you can already hear those whispers in your head. And you know right away that this isn’t the way to go, since you can hear them. So lift your head, think more carefully about where your limits lie—up to what point differences aren’t a problem, up to what point you set boundaries but maintain the continuity of the relationship, from what point the relationship must change, from what point it must end. These are essentially questions about your strength, about your ability to bear the weight of the baggage of incompatibility you carry on your back. Perhaps you can carry more than you think. Almost certainly so. But lifting more, beyond measure, may cause more harm than good. And once you know, once you have a clear vision again, lift your head and move forward. With love. For him. For her. For others, who are not the same. And see if they might be right in some way. And look at your own mistakes. Yours are easier to correct. </p> <br> <p> _____ </p> <p> <a href="https://rawtext.club/~deerbard/glog/index.html"> general log / dziennik ogólny </a> </p> <p> <a href="https://rawtext.club/~deerbard/deerlog.html"> deerlog </a> </p> <p> <a href="https://rawtext.club/~deerbard/contact.html"> contact / kontakt </a> </p> <br> </div>